Dag 40 – Typen in emotie

typen

 

Vandaag kijken naar typen in emotie, het komt vaak voor dat ik iets lees en dan direct terug typ. Zonder echt te kijken type ik dan binnen een minuut een “reactie”. Gewoon zo in het moment, zonder echt te kijken waarom ik het typ. Ik ga dan aan op een bepaald bericht, ben verontwaardigd of iets in die trend, vaak ben ik het oneens met de schrijver. En dan gelijk er boem bovenop. Vaak met een sneer, monddood maken, zo van dat regelen we even. Ik zal wel even zeggen hoe het zit.

Ik heb gezien dat dat uit een superieure invalshoek komt, ik weet het beter. De ander is dom, ik ben wijs. Een polariteit dus, die ik ventileer in het typen. In het echt zou ik dat veel minder doen, het is veilig achter het toetsenbord, kan scherp zijn. In tegenstelling met het in het echt spreken, veel scherper, directer, brutaler.

Naderhand zie ik pas dat het wel heel brutaal was, niet rekening houdend met die ander, niet in de schoenen staan van, niet gelijk staan aan….etc. Gewoon BAMS. Ik zie nu dat ik meer tijd moet nemen, niet gaan reageren in emotie op sociale media, even de tijd nemen om te antwoorden, zonder de ander af te fakkelen. Een antwoord geven met een oplossing een alternatief, uitleggen waarom ik iets zie zoals ik het zie. In niet meer reageren uit een positie van ik ben verstandiger.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te lezen en direct terug te typen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zonder echt te kijken te reageren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf verontwaardigd te voelen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er BOEM bovenop te gaan

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te menen iemand met een sneer menen monddood te maken

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik zal zeggen hoe het “even” zit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uit een superieure invalshoek te komen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben scherp, brutaal te moeten zijn

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen rekening te houden met die ander

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen tijd te nemen voor een antwoord

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te werken met oplossingen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te moeten reageren in een mind van ik weet het beter

 

Ik stel me ten doel eerst even te wachten met typen, zodat ik eerst goed kan kijken wat ik nou eigenlijk wil communiceren.

 

 

 

Dag 39 – berusting

 

21932

 

Tis alweer een tijdje 2017, 2 dagen alweer. Ik bevind me in een soort van berusting, het kan me allemaal niet zoveel meer schelen. Doe mijn werk als vanouds, lees zo nu en dan wat op fb, volg wat op gebeurtenissen op skype. Heb helemaal geen drive om zelf ook maar iets te typen. Het is me wel goed zo. Ik merk dat ik snel verval in een automatisme gewoon doen wat ik moet doen, mijn werk en daarna gewoon even niks. laat de boel de boel maar.

Het is boeiend om te zien hoe mijn geest functioneert , van alles willen naar totale niks willen en van alles daartussen in. Weet zelf niet wat ik wil soms. Wil nu even niks.

Zoals het plaatje al zegt berusting is de moed der onmacht. Ben ik dan onmachtig? kan ik niet Zelf sturen, kan ik niet opstaan?  moet ik toegeven aan “berusting”. Is berusting wellicht het portaal naar geestelijke ouderdom?  NEE toch……

Dus ik ga het aanpakken  dat “gevoel”  met de volgende zelf vergevingen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te berusten

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf geen drive te gunnen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in een staat te zijn “het is wel goed zo”

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben soms niks te willen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onmachtig te voelen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te bewegen naar geestelijke ouderdom

Ik stel mezelf ten doel op te staan en toch een daad te stellen….

 

En zie hier … Een blog.

 

 

 

 

 

 

Dag 38 – Een nieuw begin

 

logo

Vandaag, 1 januari 2017  een blog die helemaal over mezelf gaat. Waarbij ik ik wil voorkomen dat er ook maar enige vingerwijzing naar een ander in zal zitten.  Het gaat dus over mij en niemand anders.

Wat ik heb gezien in mezelf is dat moeilijk ben in een relatie, talloze keren is tegen mij gezegd dat ik eerst een intieme relatie met mezelf moet hebben vóórdat ik instaat ben een relatie met een ander op te bouwen. Afgelopen weken hebben bewezen dat dat inderdaad zo is.

Wat ik dus zal moeten doen om een echte relatie op te bouwen is, een intieme relatie op te bouwen met mezelf door en middels een schrijfproces. Waar ik vroeger toch nog wel voor de ander schreef zal ik nu moeten bewijzen dat ik nu voor mezelf schrijf en niet om die ander te pleasen.

Het is me duidelijk geworden dat als ik dat niet doe, ik steeds weer in hetzelfde patroon verval van “iets stoms doen/zeggen” en weer “goedpraten”. Ik wil naar een situatie waar ik voor het uitspreken mezelf kan stoppen zodat het goedpraten achteraf niet meer nodig is. Dit patroon ben ik absoluut beu.

Ik begrijp ook heel goed dat mijn partner dit absoluut beu is , immer zij was degene die mij keer op keer wees op dit patroon. Ik zie nu dat het bijkans onmogelijk is een een relatie te hebben met iemand die wel ziet. Ik moet mezelf absoluut stoppen met het geklier en “ge-kut”, want zolang ik dit niet doe, heeft een relatie geen enkele zin. Het zal een circel blijven van “ploffen” en “bijleggen”. Deze spiraal dient te worden verbroken. Der is maar één die dit kan doen. En dat ben ik zelf.

Dit proces zal ik ook alleen moeten doen, zodat ik niet voor de “gunst” van die ander schrijf. Ik zal waarlijk de woorden moeten leven, opstaan en doen wat IK zie als “best for all’. Soms is een tijdje afstand het beste voor beide. Al gelang naar mijn progressie kan dan de ander ook een besluit nemen die niet is gebaseerd emotie. De ander kan dan waarlijk zien dat ik werkelijk wordt.

Wat ik werkelijk wil is uit het patroon van missers en weer goedmaken, het regelmatig bloggen zal daarbij een hulpmiddel zijn. Ik wil niet langer een “burden” zijn voor een ander, ik wil zelf veranderen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben soms met een vingerwijzing de ander te blamen voor onstane situaties zonder enige verantwoording voor mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard  moeilijk te zijn in relaties en daar niets mee te doen zoals er naar kijken en erover te bloggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te hebben gewerkt aan een intieme relatie met mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrijven voor die ander in plaats voor mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik daarmee al de de relatie ondermijnde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds weer te vervallen in hetzelfde circeltje van dom doen en weer goedmaken/goedpraten.

Ik vergeef mezelf toegestaan een aanvaard te hebben deel te nemen met geklier en ge-kut binnen de relatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze spiraal niet eerder te verbreken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de relatie te laten eindigen door mijn eigen onwil.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben relaties nog steeds te zien als emotionele binding in plaats een relatie te ontwikkelen op basis van eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik bovenstaande vergiffenis niet eerder heb kunnen zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een enorme emotie te ervaren zo erg dat het me bemoeilijkt helder te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te teren op de ander zonder zelf wezenlijk aan me mezelf te werken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te menen dat het allemaal wel goed komt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te leven volgen de basis principes best for all.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een “last” te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben die ander steeds te moeten bellen/appen om het weer goed te praten, zonder dat ik wezenlijk aan mezelf werkte.

 

Ik stel mezelf ten doel door middel van schrijven en zelf realisaties te ontsnappen uit patronen die door angst zijn ontstaan.

Ik stel me ten doel mezelf wezenlijk te veranderen zonder dat ik die ander steeds bel/app/contact om het weer goed te maken.

Ik stel me ten doel door dit schrijfproces aan mezelf te werken zodat ik wel binnen een intieme  relatie kan functioneren.

Ik stel me ten doel alleen mezelf te blamen voor hetgeen gebeurd en gebeurt is in mijn leven zonder te wijzen op anderen of sitatie. Het moet voor eens en altijd duidelijk zijn dat alleen ik verantwoordelijk voor de dingen binnen dit leven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 37 – Kou

 

regen-items-4

Vandaag was het guur en koud een harde wind kliefde als een mes door mijn kleding, het leek alsof de wind wist waar mijn kleding niet aansloot bij mijn lichaam en als een organisme met een eigen wil mijn kleding binnendrong om mij koud te maken. Dit vergezeld door zijn compaan regen, welke zijn uiterste best deed elk droog stukje van mijn kleding te voorzien van water.

Het lukte dit sinistere gezelschap zowaar mijn geest binnen te dringen en me niet alleen fysiek nat en koud te maken, ook mijn mentale bewustzijn ging zich als koud en nat gedragen. Mijn motivatie kwam nabij het nulpunt en bij tijde er onder. Ik had geen zin meer om nog maar enig moment op deze zondag nog buiten te zijn. Alles was vies, koud en nat.

Dus in plaats van de kou gewoon te zien als kou, nat en wind ging ik mezelf toestaan me te laten beinvloeden door een weersomstandigheid. Ipv me beter te kleden, regenkleding, meer kleding etc, ging ik mezelf ergeren.  Iets wat natuurlijk totaal geen zin heeft.

Doordat ik de ervaring van kou had, ging mijn lichaam soms bibberen, en dus meer brandstof verbruiken, wat tot gevolg had dat ik me hondsmoe werd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik regen en wind een eigen mind toedicht

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaardt tehebben te denken dat weersomstandigheden invloed mogen hebben op mijn geest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet op te staan en me beter te kleden ipv te mopperen op het weer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet goed voor mijn lichaam te zorgen omdat ik het niet van voldoende kleding voorzie.

 

Wanneer en als ik merk dat ik het koud heb, adem ik, sta ik op en zal maatregelen treffen om de blootstelling aan kou zoveel mogelijk te beperken

 

Ik stel me ten doel goed voor mijn lichaam te zorgen dmv. de juiste kleding.

 

 

 

 

 

 

 

Dag 36 – Vaag zijn

vaag

Vaag zijn als in onduidelijk, met een slag om de arm, als het kan altijd nog anders.

Ik zie in mezelf dat vaag zijn me een soort van vrijheid geeft, immers ik zeg niets toe, noch sluit ik iets uit. Ik kan dus doen wat ík wil, zonder wéér  met ander te moeten overleggen.

Zinnen als “ik kijk wel” of “ik zie wel even”, “het komt wel goed” of “ik regel wel wat” waarbij die “wat” vanalles kan zijn wat het best in mijn straatje past. Ik zie nu dat vaag zijn dus een angst behelst om mezelf vast te zetten, ik heb liever ruimte. Echter die ruimte neem ik van een ander. Dus is het best egoistisch van mij. Het is beter voor iedereen duidelijk te zijn, duidelijke afspraken te maken, als wat je gaat doen hoe je het gaat doen. zonder “vage” beloften.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben menen vaag te moeten zijn

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaagheid als een vrijheid te zien

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te laten beheersen door angst

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ruimte te nemen van die ander om het zelf  gemakkelijker te hebben

Ik vergeef mezelf niet te hebben toegestaan en niet te aanvaarden duidelijk te zijn.

Wanneer en als ik merk weer vaag te worden en daar voordeel uit trek, stop en adem ik.

 

Ik stel mezelf ten doel vaagheid uit mijn leven te bannen, meer duidelijk te zijn en geen vage beloften meer doen.

 

Dag 35 – Zorg voor het lichaam

e-nummers-nee

Ik bemerk bij mezelf een enorme weerstand met het gebruik van “geneesmiddelen”. Zo van ik wil die troep niet, niet aan mij besteed het is allemaal gif. Dat was voor mij de norm, geen tabletjes, drankjes of smeerseltjes. Weg met die bagger, is nergens goed voor. Niets mee van doen willen hebben.

Ik realiseerde me dat ik geen enkele moeite heb met het kopen van voedsel en dranken vol met E nummers, onduidelijke ingrediënten, onduidelijke herkomst. Ik koop in principe alles zonder het etiket te raadplegen.

Wat is doe is dus niet het beste wat ik zou kunnen doen, beter is om te kijken welke producten ondersteunend zijn voor mijn lichaam, zowel in medicatie, suplementies en vooral natuurlijk voeding.

Dus in plaats van weerstand op pillen, poeders en dranken een meer onderzoekende houding aan te nemen op de stoffen die ik inneem in het algemeen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gewoon nee te zeggen tegen eventueel ondersteunende producten.

Ik vergeef mezelf mezelf niet toegestaan en aanvaard te hebben  goed te kijken naar welke stoffen ik wél tot me neem

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken weg met die bagger

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niets met pillen,poeders en drankjes van doen te willen hebben.

Wanneer en als ik de gedachte voel opkomen ik moet hier niets van hebben stop en adem ik.

 

Ik stel me ten doel, secuur te kijken naar welke stoffen ik tot me neem en me zoveel mogelijk te beperken tot die stoffen die mijn lichaam ondersteunen.

 

 

 

Dag 34 -Even nergens zin in.

spreukentegel__ik_snap_het_wel_maar_heb_geen_zin_het_te_begrijpen_1381327439_original_1

In dit blog beschrijf ik hoe ik soms “even” nergens meer zin in heb. Dat ik even niets om het hoofd wil hebben, niets anders dan stilte. Even nergens aan denken. Alles een beetje onderdrukken, zo van als ik niet doe, is er ook niks.

Soms heb je van die drukke dagen met afspraak na afspraak en als je dan thuis komt wachten er nog allerlei taakjes waar ik dan absoluut geen zin meer in heb. Dit moet nog, dat moet nog…er komt dan in me op het was niet af gisteren, dan kan het morgen ook wel.

Echter punt is dat er vandaag weer dingen bij komen voor morgen en dus morgen al weer steeds “bezetter” wordt.  Aangezien dit een patroon is in mij, wat zelfvergevingen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben even nergens zin in te hebben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niets om het hoofd te willen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alles te onderdrukken.

Als en wanneer ik bemerk weer eventjes geen zin te hebben adem ik, en sta ik op.

Ik stel me ten doel in even geen zin geen rechtvaardiging te vinden om niks te doen.